Video: NSFAQ episode 1

Some time ago I started a project with my friend Milou Munsters called Not So Frequently Asked Questions, in which we ask strangers on the streets uncommon questions. The answers, which we filmed, resulted in the video below. Please enjoy our first episode!

Advertisements

What I want

De vragen die de laatste tijd op me af worden gevuurd door vooral onbekende personen zijn vaak in dezelfde trend: Wat wil je na je middelbare school carrière gaan doen?

Mijn vaste antwoord is dan altijd direct ‘Nederlandse taal en cultuur’ met een kleine toevoeging genaamd ‘Radboud Universiteit Nijmegen’. Een reactie die ik al sinds halverwege mijn vierde jaar op het Eckart-college bij me draag. Toch, nu de definitieve keuze als een sneltrein op me af komt razen, begint die gedachte een beetje te vervormen. Het is net als een ijsje: het is perfect en mooi om op te eten, maar laat je het even zitten, dan zullen de buitenkanten eraf smelten. Zo is het nu ook met mijn studiekeuze. Wanneer ik het idee in mijn hoofd had, kon ik niet meer voldaan zijn. Eindelijk een toekomstplan, eindelijk een bestemming waar ik me in kan vinden. Maar nu ik steeds dichter bij de keuze kom, begint de buitenkant te verbrokkelen, en begin ik meer vragen te stellen over de keuze.

Om te beginnen ben ik nog maar één keer op de universiteit van Nijmegen geweest, en verder ligt het aantal andere bezochte bestemmingen vrij laag. Is dit dan wel genoeg om uit te concluderen wat ik wil doen en waar ik heen wil gaan?
De eerste meeloopdag is gepland. Maar stel dat ik het niet leuk vind? Valt mijn vaste antwoord in duigen, en zal ik mijn toekomst in een heel andere richting moeten zoeken?

wpid-wp-1445704808595.jpeg

En ben ik eigenlijk wel geschikt voor de studie? Sinds jaar en dag ben ik bezig met Nederlands. Niet per se met het analyseren van de taal, maar meer met het spelen ervan. Eigenlijk pas sinds de vierde is de studierichting in beeld gekomen, mede door een lerares die mijn enthousiasme opwekte en verrassend goede punten voor de verschillende onderdelen van de taal. Maar is dit wel genoeg om de universiteit door te komen? Natuurlijk moet ik veel boeken lezen, en zal ik vakken krijgen die ik wat minder leuk vind. Aan de andere kant, alle studierichtingen hebben negatieve punten. Maar zullen deze in meer of mindere mate zijn?

Als laatste twijfel ik over de mate van creativiteit die ik kwijt kan in de taal. Creativiteit is altijd een belangrijk onderwerp in mijn leven geweest. Dit hoeft zich niet altijd te uiten in een tekening of een film, maar kan ook te maken hebben met het ‘out of the box’ denken. Kan ik dit koppelen aan Nederlands, of moet ik deze twee dingen juist weer scheiden? Moet ik mijn verdere loopbaan betitelen als ‘creatief’, of moet ik het werken met mijn handen alleen als hobby beschouwen?

wpid-wp-1445705290624.jpeg

Een hoop vragen, weinig antwoorden. Antwoorden die ik deze keer alleen kan vinden in het doen, en niet in het denken. Een gok is het altijd, hoe leuk je iets ook vindt. Is het niet de studie, dan kan de omgeving weer tegenzitten. Op zoek naar de ultieme balans, dat is mijn doel. De eerste stappen die ik naar dat doel ga zetten is door me aan te melden voor een universiteit. Over ongeveer 200 dagen zal ik de gok bevestigd zien worden met een mailtje van studielink. Maar dat duurt nog even. Nog heel even.

On the work floor

Sinds 3 weeken ben ik werkzaam in een magazijn op Ekkersrijt. Twee keer per week kan ik een ‘Direct-Lamp.NL’-pen en een schuifmes in m’n kontzak steken om ze dan vervolgens kwijt te raken.

In principe moet ik gewoon orders picken of orders inpakken. Allebei de taken hebben voor- en nadelen. Aangezien ik er nogal veel over te vertellen heb, ga ik het in delen doen. Vandaag: orders picken.

Bij orders picken kan je in je eentje het magazijn rondstruinen langs de rijen met lampen, stekkers en andere elektronische snufjes. Er zit gelukkig een logica in de opbouw van het magazijn, zodat je met geluk toch nog de goede order vindt: je hebt 12 stellages (A t/m L), waarbinnen je weer 13 kasten hebt (A t/m M). Binnen een kast kun je ook nog weer de hoogte (0 t/m 5) en de breedte (1 t/m 8) in. Klinkt simpel, toch?

Als alles ook echt op de plek lag zoals het aangegeven staat, wel ja. Stel: je moet naar K-G-04-06. Om te beginnen heb je al meteen pech -ik dan tenminste-, want de vierde rij is buiten handbereik, tenzij je als een aap de kasten in klimt. Eenzaam de kar achterlatend, loop je weer terug naar het midden van de rij waar een trap staat gelokaliseerd. Deze sleur je weer mee terug naar de desbetreffende plek, bonk je hem neer en klautert omhoog. Op dit moment word je geconfronteerd met het feit dat er niet één product op je ligt te wachten, maar minstens tien verschillende. Met een briefje in de hand waar de volledige code van het product EN de ordercode opstaat ga je zo alle doosjes langs. Als je dan uiteindelijk het juiste lampje gevonden hebt (dat vaak gepaard gaat met een triomfante innerlijke brul), spring je naar beneden, berg je de trap op, vink je de order af, en dan pas ga je op weg naar de volgende plek.
En dat was één pick.

Dan heb je ook nog de scenario’s waar het product dus niet op de plek ligt. Na tien minuten naar een ruimte van een vierkante meter te hebben getuurd, ga je met een beklemmend gevoel naar ‘de Polen’. Ja, doordeweeks werken er grotendeels Polen in het magazijn, allen met een erg uniek karakter. Zo heb je bijvoorbeeld ene ‘Piotr’ (meer Pools kan het niet zijn). Wanneer een product onvindbaar is, gaat dat dan ongeveer zo:
‘I can’t find this order’
-‘Ok, I help you’.
*kijkt drie seconden in het rek en pakt gelijk wat ik moest hebben*

Soms is het product ook echt niet te vinden. Het gevoel van zelfvoldoening is dan natuurlijk des te groter.

Als laatste heb je de momenten dat je geroepen wordt, omdat de orders die je gepickt heb, niet in het goede aantal waren of niet het goede product. Dat gaat dan ongeveer zo:
-‘ANNNEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE’
*Ik kom geschrokken aangelopen*
– ‘This product you need twenty, you picked fifteen.’
Gedwee loop ik dan weer terug naar de locatie en begint het hele proces van de order picken weer opnieuw.

Maar toen kreeg ik promotie en mocht ik orders inpakken. Daarover volgende keer meer.

Comforts of home

wpid-wp-1444841962936.jpeg
According to my friends, today was ‘it’s-too-damn-cold-I’m-never-leaving-my-bed’-day. At least that was what I could conlude out of their photos which had been sent via snapchat.
Consequently, I took their advice to heart and replaced my desk for the comforts of a very warm bed. Surrounded by books, pens and my laptop, I felt warm for the first time since I had left the very same place this morning. The month of October has barely started, but it feels like winter has already knocked down the door.

Kindness

Vaak wordt er gezegd dat je een ander moet behandelen zoals je zelf ook behandeld wil worden. Vandaag kwam ik in zo’n typische situatie waar je een (voor sommigen vrij voor de hand) keuze moet maken.

De situatie was dat een jongen een briefje van vijftig euro verloor op weg naar zijn lokaal. Een briefje dwarrelde naar beneden toen de jongen met zijn vrienden de ruimte in glipten. Aangezien de gang op dat moment vrijwel leeg was, was de keuze aan mij: teruggeven of houden.

Misschien moet ik me ervoor schamen dat ik er zelfs over nagedacht heb om het geld in mijn eigen zak te steken. Het was per slot van rekening ook zijn eigen  schuld dat hij het verloor. Had hij het maar beter moeten opbergen, toch? Maar om te weten waar het geld vandaan komt, en toch zo egoïstisch optreden is niet iets voor mij.

De engel won het van de duivel, dus snelwandelde ik het desbetreffende klaslokaal binnen, bang dat ik de jongen uit het oog zou verliezen. Ik tikte hem op de schouder, waarna hij omdraaide en met een nieuwsgierige, verbaasde blik omkeek (die samen te vatten was in de afkorting ‘wtf’).
‘Is deze van jou?’ Ik zwaaide met het briefje voor zijn ogen.
Een korte pauze.
‘Eeh ja…!’ Hij griste het briefje uit mijn handen, en begon ongelovig te lachen.
Terwijl ik het lokaal weer uit liep op weg naar mijn eigen les, bedacht ik me of hij wel echt de jongen was waartoe het briefje behoorde. Misschien was het wel heel iemand anders, en had ik hem zomaar een vijftig euro in de hand gestopt. Wel wist ik dat de (echte) eigenaar van het geld zich in dat klaslokaal moest bevinden, dus uiteindelijk zou het, als ik de verkeerde eigenaar inderdaad had toegsproken, toch goedkomen. Ik was in ieder geval close enough, en voelde me even de goedheid zelve.

Helaas had de jongen er niet aangedacht om even dankjewel te zeggen, dus geef ik mezelf maar een klopje op de rug.
Goed gedaan meid.

Bulls-eye

wpid-img_20151007_172226.jpg

Niet dat ik het midden van het doel ooit geraakt heb. De eerst pijl belandde in de muur, de tweede, nou ja ook, en de derde in het buitenste zwarte lijntje van de cirkel.

Mijn drie vingers trokken de gespannen draad naar achter (niet langs de borst trekken want dan gaat het mis), ik kneep mijn linker oog dicht (niet beide ogen open (of dicht) want dan gaat het mis), strekte de arm uit waarmee ik de boog vasthield (niet je hand klemmen houden want dan gaat het mis) en keek over de pijl naar het doel (niet er onderdoor kijken want dan gaat het mis).

Er zitten dus een hoop valkuilen bij handboogschieten, waar ik jammer genoeg allemaal met ogen open ingetuind ben. Toen de organisatie besloot dat we het eens van achttien meter moesten proberen, terwijl de 6 meter al fout ging, kreeg ik dus een lichte paniekaanval. Het idee dat de pijl of het plafond in zou gaan, of naar een doel zou vliegen van een andere baan was erg waarschijnlijk. Gelukkig heb ik keurig in mijn eigen baan geschoten. Misschien was de muur vaker het slachtoffer dan het doel zelf, maar dat is weer iets om aan te werken voor de volgende keer.