Uneducational punishment

”Leerlingen en hun mobiele telefoon zijn vaak onafscheidelijk’
Dat was toch wel echt een zin die uit mijn strafwerk sprong, en wat waarschijnlijk ook de boodschap ervan was. Ja, ons brave meisje Anne moet er toch aan geloven: strafwerk omdat ik op m’n mobiel zat.

Toen mijn Aardrijkskundeleraar dit mij fijntjes meededeelde, was mijn eerste reactie totaal niet onverwacht: ‘Wat een ónzin’. Iédereen zit áltijd op zijn mobiel, en nou ben ík weer de klos.’
Welk strafwerk mij boven het hoofd hing wist ik nog niet. (En of ik wel strafwerk kreeg, mijn leraar heeft niet het beste geheugen en het zou me niks verbaasd hebben als ik zonder een nieuwe loden last in mijn tas het lokaal verlaten zou hebben.)

Nu weet ik wel wat ik moest doen. En ik heb het gevoeld. Mijn handen staan nog steeds in dezelfde positie als net, ook al heb ik geen pen meer vast.
Een tekst van twee kantjes over het gebruik van mobiele telefoons in de les. Hoe origineel van hem.
Het begon met: ‘Heb je toch ondanks dat je weet dat het niet is toegestaan een mobieltje in je handen gehad, of er gebruik van gemaakt, tijdens de les dan mag je de onderstaande tekst overschrijven en de eerstvolgende les inleveren.’
Een veelbelovende inleiding, die ‘de onderstaande tekst’ helaas niet kon waarmaken. Het was een hoop geneuzel over de afleiding van mobiele telefoons tijdens de les, uit het tijdperk dat we nog deden sms’en en bellen.
Er werd wel erg veel ophef gemaakt over het gebruik van de telefoon. Niet dat dat nou meevalt, want ja, er wordt erg veel op gekeken. Maar de leraren zijn zelf net zo erg. Tijdens mijn opvanguur zat de lerares zelf met oortjes in Netflix te kijken, en niemand die ernaar omkijkt. Bovendien kunnen de kinderen vaak echt wel de zelfbeheersing opbrengen om de telefoon (lukraak ergens) in de tas te gooien en er pas weer het einde van de les op te kijken. Iedereen zit in de les, dus veel berichten zal je toch niet ontvangen.

Dus meneer, volgende keer als u weer strafwerk uitdeelt omdat iemand toevallig net drie seconden op haar telefoon keek als u kijkt, geef dan een tekst die ergens op slaat, en niet deze onzin.
Want daar wordt ik nog chagrijniger van dan het schrijven zelf.

(Als je je afvraagd waarom ik dan op mijn telefoon keek: Nee het was niet omdat ik zoveel vrienden had, maar ik MOEST even kijken of Pentatonix een Grammy-award had gewonnen. Want dat is ook belangrijk in het leven)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: