Whoosh

wpid-wp-1428243512575.jpeg

Met dichtgeknepen ogen, een gebogen rug en gefronste wenkbrauwen forceerden we onszelf om naar school te gaan deze week. Niet alleen omdat het testweek was, maar ook omdat het waaide.
Beter gezegd: stormde.
Het is geen geweldig vooruitzicht om met klapperende ramen wakker te worden, wetende dat je over een paar uur naar school moet door dit weer. En de eerste paar dagen hield ik dan nog de optimistische gedachte dat het weer wel zou veranderen in die paar uur. Maar na verloop van tijd vloog deze gedachten weg met de wind. Het weer veranderde niet.

Zelfs niet op de terugweg, het enige optimistische moment waar ik dan nog hoopte dat we wind mee hadden, werd ook de grond ingeslagen. Wind mee? Pfft, laat me niet lachen. Niet dat het nou echt een wind tegen was die we iedere dag hadden, maar meer een… wind van alle kanten. Moraal van het verhaal is dat we nog steeds niet vooruit kwamen. We werden alle kanten op geblazen, behalve vooruit. Helaas.

Het leverde soms zelfs die zeldzame momenten op dat je in de slappe lach ligt van ellende. Mijn vriendin en ik besloten een ‘natuurlijke weg’ te nemen; we ruilden de dagelijkse grote wegen in voor een kleiner pad tussen de weilanden. We werden hier in ieder geval niet uitgelachen als we een keer omkieperden.
Whoosh.
En daar lag mijn vriendin bijna in de sloot.
Whoosh.
En daar lag ik bijna bovenop mijn vriendin in de sloot.

M’n humeur werd er niet beter van. Mijn conditie wel. Bitter geluk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: