On my way with Enzo Knol

-test van Nederlands: schrijf een interview waarin je met iemand meereist (je kon kiezen uit verschillende BN’ers), in de stijl van Henk van Straten. Dit is dus dezelfde opdracht als ik eerder had gedaan, maar in 100 minuten en voor punt (dus ik heb nu een paar dingen aangepast, die ik toen over het hoofd had gezien. En dat waren veel ‘dingen’.

Buiten beschouwing latend dat we eigenlijk allebei te laat zijn, ben ik degene die plaats neemt op het bankje op de plek waar we afgesproken hebben. Wachtend. Pas na 10 minuten komt er aan de horizon een licht stuiterend figuurtje aanfietsen. Terwijl hij afstapt van zijn zwarte roestige merrie, een stuk schroot dat duidelijk al vele nachten had doorgehaald, pakt hij enthousisast mijn hand en schudt er wild mee. Zijn handen komen net onder een te lange jas uit, die nog net wel de bloedrode sweater eronder onthulde. Zijn voeten zijn vluchting gebonden in Timberlands. ‘Enzo Knol, aangenaam.’

Het is de bedoeling om naar zijn vriendin Dee te gaan. Hij vertelt druk over haar terwijl we ons een weg banen door het langsrazende verkeer. Zijn slordige uiterlijk past bij de warrige woordenstroom die om de zoveel seconden zijn brede mond verlaat. Desalniettemin ziet Enzo er uit als een uiterst normale jongen, die het geluk had om beroemd te worden via de door veel geprezen site YouTube. En beroemd als in: de meest gevolgde YouTuber van Nederland. Zijn langwerpige hoofd wordt gekenmerkt door een altijd opstaande glimlach van oor tot oor, die licht getinte -naar geel reikende- tanden onthult. Blij. Gezellig. En een beetje (veel) druk.

Enzo vertelt over zijn plannen voor zijn volgende video, terwijl we een straat inslaan. Ik laat Enzo een stukje voor me fietsen, zodat hij zelfverzekerd mij de weg kan wijzen die hij zo te zien al duizenden keren heeft afgelegd. ‘Dee zie ik bijna elke dag, als het zo-even kan.’ Hij stuitert een beetje als hij praat. Hij stuitert eigenlijk altijd. Alsof er een springveer aan zijn achterste zit vastgeplakt. ‘Morgen ga ik een nieuwe gamevideo filmen, en voor 4 uur moet ik nog een nieuwe vlog uploaden, en daarna moet ik nog een nieuwe andere video monteren.’ Ik kijk hem vanuit mijn ooghoeken aan, nog steeds de brei van woorden die naar me af waren gevuurd verwerkend. Desondanks het vele moeten leek hij er niet mee te zitten dat hij zo’n druk leven heeft. ‘Het is mijn baan’, babbelt hij door. ‘De beste baan van de wereld. Ook al ben ik soms veel afhankelijk van Wi-Fi en moet ik veel doen, ik weet dat mijn werk gewaardeerd wordt.’In zijn stem hoor ik een liefdevolle ondertoon. Opeens neemt het stuiteren af. Een oudere jongen rijdt nu opeens naast me. Een jongen met levensvervaring.

‘Ik moet echt werken aan mijn tijdsbesef’, verweet Enzo zichzelf smalend. Daar ben ik het stilletjes mee eens, terwijl we door het park crossen om een stuk af te snijden. Een gil komt mijn rechter oorschelp binnen. Ik kijk geschrokken op, bang dat ik verpletterd zou worden tussen de drukte aan mijn linkerzijde en een hoop drama aan mijn rechter. Enzo strijkt echter vluchtig door zijn haar, draait zich om en brult ongegeneerd op de toppen van zijn kunnen: ‘Knolpowerrrrrrr’. Het stuiteren nam toe. Zou het komen door de ontmoeting met een van zijn vaste kijkers, of heeft hij ergens anders last van?
Hij grijnst naar me, weer van oor tot oor. “Zoals ik al zei, de beste baan van de wereld!’

Een druktemaker. Vaak heeft hij afspraken met mensen die hij nog nooi ontmoet heeft, om te praten over de toekomst van zijn carrière als entertainer. ‘Veel mensen vinden me te druk om mee om te gaan. Maar ik doe echt mijn best. Mijn drukte heeft toch geleid tot de volgers die ik nu heb.’
Verrast kijk ik op, en bedenk me dat Enzo inderdaad onderweg een aantal vragen mijn richting op heeft gestuurd. Door het gebruik van zijn vele woorden kreeg ik ook zin om uitgelaten te doen. Niet besmettelijk. Wel aanstekelijk.

We razen over het asfalt. Hij op een ringelende roestbak, ik puffend erachteraan. Enzo voert zijn tempo op. Zijn rug kromt enigszins over het stuur, waarbij hij zijn blauwe ogen half bedenkt onder zijn oogleden tegen de wind. Zijn handen, die eindigen in sterke mannelijke vingers, krommen om de handvaten. ‘Als Dee zegt dat ik te laat ben geef ik jou de schuld, goed?, fluistert Enzo als hij zijn fiets tegen het (door hem?) geterroriseerde hek aangooit. Ik lach. We hebben dezelfde humor. Het is niet besmettelijk door zijn videos. Het is aanstekelijk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: