Therapy class

During the week, I have three Art classes, of which one is a theory class where we are teached about the history of art. My Art class contains of a total of eight people, all girls to be specific. No wonder the conversations are different than in any other class.

Today was another one of those theory classes, but my friend quickly changed the subject by calling it an ‘therapy lesson’. In other words, instead of talking about modernism, we would be talking about our feelings. In the beginning, our teacher desperately tried to change the subject back to art, but gave up when the deep down problem was on the table.
And then shit hit the van. To give a description of the situation: by the end of the hour my teacher was running around handing out tissues, because five out of eight were crying (for different reasons).

And then there was me, with dry eyes and an apple in my hand, which could have easily been replaced by a bucket of popcorn.

Advertisements

Oh Rome

Na twee jaar stond de langverwachte dag, of beter gezegd nacht, dan eindelijk voor de deur: het moment dat ik vertrok naar Rome met klasgenoten en leraren. Wat ik eraan heb overgehouden? Een paar blaren, muggenbulten, pijnlijke voeten, een gebruinde huid, maar vooral heel veel mooie herinneringen.

Het begon al met het feit dat de buschauffeur, die keurig op tijd voor de school stond om ons naar Rotterdam te brengen, er om drie uur ’s nachts achter kwam dat de accu van de bus leeg was. Gelukkig offerden de ouders zich op om de auto’s in te laden met koffers en leerlingen, en zo gingen we toch op pad. Na een hoop stress, onwetendheid over de bestemming en het gebrek aan de TomTom kwamen onze auto als laatste aan op het vliegveld. Een prachtige zonsopkomst, drie kauwgompjes en het nieuwe album van Lana Del Rey later zette ik voet aan land in Italië. Het land dat bekend staat om de pizza’s, pasta’s en pomodores, maar dat op dat moment niet zo’n goede indruk maakte doordat de bus niet kwam opdagen. Na een klein uurtje kwam hij toch aangetuft, terwijl twee van de leraren weer weg waren om een andere bus te regelen. Desalniettemin kwamen we heelhuids op de camping aan, waarna we de nachtmerrie van zware koffers en vele trappen moesten trotseren. Zo zien we maar weer: meerdere wegen leiden naar Rome.

De stad zelf maakte de heenreis helemaal goed. Het lijkt wel alsof de stad zelf een museum is. Iedere straat onthult wel weer een nieuw historisch pand met een geweldige geschiedenis. Ieder hoekje van de straat is wel weer gevuld met grote camera’s die smeken om gebruikt te worden door de daar genietende mensen. De handen van deze mensen zijn vaak gevuld met selfiesticks of ijsjes, beide erg populair in Rome. Een verschil is dat je de gelatos zelf moet halen, terwijl de selfiesticks (5 euro!) naar je toekomen in de handen van slinkse mannen. Toch blijkt dat deze verkopers zo afdruipen als je je koelkastklap telefoon laat zien (een tactiek die graag uitgevoerd werd door de begeleiders).

De selfiesticks werden ingezet om de mooiste achtergronden, nee sorry voorgronden, te fotograferen. Het Colosseum, de Spaanse trappen en de Trevi-fontijn zijn maar een klein percentage van alles wat te zien is in deze klassieke stad. Niet alleen buiten, maar ook binnen in allerlei musea wordt er zoveel mogelijk aan gedaan om de toeristen te trekken. Beroemde beelden als Pluto en Proserpina of David werden omgeven door lenzen en klikgeluiden. De kerken, waarvan ik nu wel verzadigd ben, waren bezaaid met schilderingen die zich uitstrekten over de hoogste plafonds. Nekken werden uitgestrekt om het kleinste detail op te nemen, het geroezemoes van ontzetting en verbazing vulde de oorschelpen. En af en toe werd een schetsboekje tevoorschijn gehaald om een paar lijntjes in te zetten, die later ‘een schets’ werden genoemd.

Het tekenen werd als dankbaar excuus gebruikt om neer te kunnen zegen op een bankje, een stoepje of zelfs grond. Zitten. Wat een dierbaar begrip was dat de afgelopen week. De keien die waren aangelegd als een kindergebit –vol spleten en gaten- waren harteloos tegenover de voeten gehuld in welke schoenen dan ook. Niemand was het gewend om afstanden af te leggen tussen de twintig en de dertig kilometer, en zo kwamen bij een aantal mensen de voeten al na een paar uur opspelen. De leraren, die allemaal ruim veertig jaar ouder zijn, leken nergens last van te hebben. Jong geleerd is oud gedaan.

In de avond zagen we de luchten verkleuren in de mooiste roze tinten op de meeste prachtige locaties. De pizza’s werden aangesneden, het laatste ijsje van de dag werd verorberd. De bedden werden klaargemaakt, de tassen gefatsoeneerd en het eten aangevuld. De laatste verhalen werden verteld, de ogen zakten dicht. Maar het maakte niet uit. De droom van Rome ging, en gaat nog steeds, gewoon door. Als ik even mijn ogen sluit komen de herinneringen van de zon, de cultuur en de mensen weer naar boven. Gelukkig doen mijn voeten nu wat minder pijn.

Say cheese

Last week, when I was in Rome, I’ve noticed how I started pointing the camera towards my classmates, instead of the incredible buildings we passed on our way. My friends faces were radiating joy, happiness and beauty, which were perfect to capture the atmosphere of the journey.
Don’t get me wrong; the buildings were beautiful too, absolutely stunning. It’s just that a smile is able to retrieve the memory of that moment, and a building is, well, just a building. Stones which have been photographed a million times is just not the same as a sparkle in the eyes on camera. Those will always be the pictures I never get bored off.
The history of the viewings are mindblowing, the history of a smile is heartwarming.

When snapchat takes over

wpid-wp-1442507837550.jpeg

The snapchat obsession is back, since the company has decided to add certain filters to the app. Normally, you take a picture, add a fliter and send it to a friend for 3 seconds, more or less. Now, you have the ability to add filters which deform your selfie to an animation. First thing that you have to do is open your mouth, so the app can detect the face and add the animation to it.

Subsequently, everyone on my school who has been walking around with their mouth open and a phone in their hand, was undoubtedly using the new filters. My messages has been full of these filters and even other sites of the internet are filled with pictures that people have taken with this device.

Luckily, this is one of those trends which is over in a couple of days. Either snapchat has to change the way it detects faces or nobody will use it anymore; the mouth-open technique is not that flattering.

Distracted, part 117

wpid-wp-1442339491837.jpeg

I am a person who gets distracted really easy, which is a well-known fact of me. As for today, during my last class, when I thought the shadows created a beautiful pattern on the wall. The movements of the plants outside were hypnotizing, and succeeded in taking away my last bit of concentration.
Little did I know my class was as much focused on their computer screens as me. Let’s just say everyone was suddenly interested by the plants on the wall when I took this snapshot.

Wrap it up

IMG_7892I never just buy a present for a friend. Well, I buy something fun, but for me it’s all about the wrapping. I see wrapping as an art form on it’s own. The ability to stand out is so easy, you just have to put a little bit more time in it than you would normally do.
And so I did today. Because I had already finished all my homework -I say this to make myself feel less guilty- I figured I could pimp up the gifts. Although the scribbly texts might give away the presents inside, I would say in my honest and modest opinion, they look pretty cool.

Let’s hope my friend is not too enthusiastic while wrapping, so it won’t end up in the bin immediately.